Long Long Time~
หายไปนาน
ลืมพาสเวิร์ดนั่นเอง = ="
1 ปีที่หายไป
นานมากพอที่จะเกิดอะไรได้มากมาย
และก็เป็นความโง่ หรืออัตตาก็ไม่รู้
เพราะก็ไม่รู้สึกว่าตนเองเปลี่ยนแปลงอะไรไป
มีแต่อ้วนขึ้น = =
หลายๆอย่าง ใน 1 ปี ที่ผ่านมา
ตั้งแต่
คอนเสริตของชมรม
ที่ทำให้เราชอบเด็กคนใหม่ 5555555
ชอบมาทำท่าเป็นห่วงเป็นใยป้าตอนเจ็บตัวทุกที
คนนี้ทำให้เราเล่นทวิตเตอร์จนได้ 555555
สนิทกับพี่แมน พี่เบ็ญ บูม!!(ได้ไงก็ไม่รู้) และเริ่มรู้จักคนในเอกมากขึ้น
ตามอีแมนไปจีบเด็ก
น่าสงสารตรงที่เด็กกลัวพี่แมน
ก็อยากบอกน้องเค้าอยู่ว่าพี่แมนไม่ปล้ำ รอแกนั่นแหละปล้ำ
สรุป เพศเดียวกันซะนี่ 55555
ซื้อปอมปอมมาแอบเลี้ยงที่หอเพื่อน
ตังค์เพื่อน เราแค่ช่วยเลี้ยง เลยรู้ว่าตัวเองไม่ชอบสัตว์เลี้ยงแบบเลี้ยงเอง
ชอบเล่นของชาวบ้าน 555555
เป็นหนึ่งครั้งที่ได้เห็นผู้ชายทำตัวจี๋จ๋าน่ารักกะหมาตัวเมีย
เลี้ยงยังกะลูก เห่อมากกกกกกก
ฝึกงานที่ลีโอเบอร์เน็ตต์ สุดยอดมากกกกกกกกกก!!
เจอพี่ๆ และเพื่อนร่วมงานที่เก่งมากๆ
พี่ปิ๋ม ที่มีน้ำใจโทรถามข่าวคราวยามเราน้ำท่วม
พี่อ้น เจ้านายโดยตรงที่ทำให้เรารู้งานในสาย PR
สอนงานอย่างทุ่มเทมากจริงๆ และงานที่ทำ ก็ได้ลงพิมพ์จริงๆ
อย่างช็อก!!!! ตัดข่าวเก็บไว้ด้วย
น่าจะเปื่อยไปกับน้ำแล้ว ><
และอีเวนต์ต่างๆที่พาหนูไป แหะๆ ชอบนะ อยากทำสายนี้เพราะอีเวนต์นี่แหละ
พี่ที่ดี๊~ดีก็มี พี่ที่เวี๊ยง~เหวี่ยงก็มี
ก็ดี รสชาติชีวิต ^^
เตรียมงานฝ่ายแด๊นซ์ของชมรม ที่ได้เวลาลงมาคุมเองเต็มตัวสักที
หลังจากใช้ชีวิตเป็นน้องๆของพี่ๆมาตั้งนาน
งานนี้ เทรนใหม่ น้ำตาใหลหลายลิตร 555555
งานแรกตอนฝึกงานก็ไม่ได้รับ
เลยรับอีกงานที่หินกว่า
ใครจะเคยมีโอกาสไปเต้นที่หอประชุมใหญ่ ท่าพระจันทร์ว่ะ
แค่คิดตอนแรก โห ใหญ่มากกกกกกกกกกกกกก
และเกือบแกะท่าไม่ทัน แล้วตัวเองต้องเต้นแทบทุกพาร์ท
เหนื่อยมากกับทั้งสอนเต้น แกะท่าเพลงตัวเอง
และเรียนท่าอีกเพลงจากคนอื่น ซึ่งเป็นท่าเต้นของฝั่งผู้ชายที่โหดชิป
แต่น้องหมู คนที่สอน เป็นคนที่เกมอยากเต้นด้วยสักครั้งก่อนจบ
5555555555
+++โคดไอดอลล เก่งบ้านแตก
และงานนี้ก็ได้เพื่อน น้องที่ยอมมาช่วยเยอะมาก ซึ้งทุกคน
มันไม่มีทางดีได้แบบนี้ถ้าขาดใครไป
แม่เห็นคลิปแล้วบ่น ผู้หญิงอะไรตัวใหญ่กว่าผู้ชาย = =
เปิดเทอมมาก็เหมือนโดนอาจารย์รุมสกรัม
เชื่อแล้วว่าปี 3 ไฟนอล ไม่ได้ครึ่งของปี 4 อาทิตย์แรก
อาจารย์ให้งานถึกมากกกกกกกกกก
ไม่เคยอดนอนติดกัน 5 วันต่ออาทิตย์ ก็ได้ทำ
และเจอสุดยอดวิชาที่ชีวิตนี้จะไม่ลืมเลยจริงๆ
Markstrat
ความมันส์อย่างแรกของมันคือ เป็นที่กล่าวขานว่าวิชานี้ห้ามสายเด็ดขาด
ไม่งั้น อาจารย์ไล่ไปดรอป
แล้วเช็กชื่อเกือบทุกคาบ
ขาด ดรอป !!!!
เกือบสายอยู่รอบนึงตอนฝนตก
เหลืออีก 2 นาทีพอดี 55555555
แล้วพอเป็นแข่งกันในห้องก็ลุ้นกันทุกจันทร์
มันคือแข่งขันวางแผนบริษัทให้ได้กำไรแล้วแข่งกันทุกวีค 7 วีค
วีคแรกเปิดตัวมาได้ด้วยที่สุดท้าย
ก่อนจะสปีดแล้วขึ้นมาเป็นที่ 3 ในวีคสรุปผล
เป็นกลุ่มที่ตอนแรกคิดว่าน่าจะทำงานลำบาก
ซึ่ง ลำบากจริงๆ
ไม่รู้จักกันมาก่อน ไม่เคยทำงานด้วยกันเลยบ้าง อยู่กลุ่มเดียวกัน แต่ไม่สนิท +++เป็นใคร???
คิดทางรวมกลุ่มกันไม่ออกเลย
เกมเลยลองเล่นกับเพื่อนที่เคยทำงานด้วยกันอยู่หนนึง
ลองเรียกเค้าว่า ที่รักกกก
คือจีบเค้าแหละ 555555
ตอนนั้นเพื่อนสนิทเกมงงหมด เพราะตาคนนี้ไม่ใช่สเปคเกมเลย
มีถามด้วยนะ "+++เอาจริงป่ะเนี่ย" ^^
แต่บอกเค้าไว้ก่อนแล้วนะ ว่าเราจะเรียกแบบนี้
เคลียร์ไว้เลยว่าเราชอบคนอื่น
แล้วก็เล่าเรื่องนู่นนี่ให้ฟังเยอะมาก สนิทกันเร็วมากจนทุกคนงงจริงๆ
และเกมเกือบชอบเค้าจริงๆ แมร่งงงง โคดใจง่าย ><
เพราะรู้สึกว่าถ้าไม่มีใครผูกเค้าไว้ เค้าจะปล่อยให้เราทำงาน
จากการทำงานด้วยกันคราวก่อน
คนบางคนไม่ใช่ไม่ทำงานหรอก แต่บางทีเค้าเห็นเราทำแล้วไม่รู้จะทำอะไร
จะถามก็ไม่กล้าเพราะไม่สนิท
แล้วในกลุ่มมันไม่มีบรรยากาศสนิทเลย ก็เลยลองสร้างดู
ได้ผลโว้ย 555555
คนในกลุ่มก็เริ่มๆเข้าหากันมากขึ้น คุยกันเยอะขึ้นมาก
จำได้ว่า วีค 2 พอทำงานแล้วผลออกมาว่ายังเป็นที่สุดท้าย
เรากะเค้า่ไปนั่งเปิดใจกันหน้าห้องสมุด
คือนั่งพื้น พิงข้างประตู ยืดขาขวางหน้าห้องสมุดแบบไม่แคร์โลกกันสองคน
ติสต์มากกกกกกก
จากวีคนั้น ให้เวลากับงานนี้แบบเยอะมาก คุยข้ามคืนพฤหัสยันเช้าวันศุกร์ทุกวีค
จนทำได้ที่ 3
จริงๆมันควรจะเป็นที่ 2 เหอะ งอน 5555555
แต่นั่นแหละ พลาดในหลายๆเรื่อง ได้เท่านี้ก็ดีแล้ว
ในขณะที่วิชาที่รวมตัวเพื่อนกันเอง
ต่างคนก็+++เดียวกัน
ขี้เกียจ ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ทำงานกันแบบสามวันส่งบ้าง อะไรบ้างช่วงแรกๆ
หลังๆเริ่มรู้ตัวว่าอันตรายถึงค่อยขยันขึ้นมาหน่อย
แต่เป็นเพื่อนกันมันทำงานง่ายมากจริงๆ
คนนี้ต้องทำอะไร ใครเสริมใครได้ ก็ยังถือว่าสบาย
เป็นทีมที่ทำแต่ละโปรเจคได้ฮามาก แต่ก็ยังได้คะแนนท็อปเกือบทุกรอบ
ให้เลือกได้ ก็อยากทำงานกับเพื่อนเรานะ
มันรู้มือกันหมดแล้วว่าใครถนัดอะไร ง่ายมากกกกกกก
แต่มันเป็นทีมนี้ตลอดไปไม่ได้อยู่แล้ว
T^T
แล้วตอนนี้ ก็แทบยังไม่อยากเชื่อตัวเอง ว่าสนิทกะบูม
คือ มันก็ไม่ใช่คนเลวร้ายนะ
แค่ไลฟสไตล์มันไม่เข้ากับเราเลย นอกจากเรื่องกิน ที่กินแหลกพอกัน = =
มันเป็นลีดคณะที่อ้วนมาก อีหมีควาย!!!!
มันเป็นผู้ชายที่ช็อปปิ้งมันส์มาก
คือฉันนั่งฟังเรื่องที่มันไปช็อปกับเพื่อนมันตั้งแต่ขับรถจากอ่อนนุชยันรังสิต
แบบที่กลัวมันลิ้นพันจุกปากตัวเองตายไปก่อน
และสามารถทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้เก่งมากกกก (คือ เขียนถูกแล้ว จริงๆ :)))
และมันยังยืนยันว่าตัวมันเป็นผู้ชาย
คือทุกคนคิดว่า พี่แมนเป็นผู้ชายน่ารัก(ฮามากกกก) และบูมเป็นตุ๊ดปากจัด
ซึ่งเราไม่ค่อยสนใจมันมาตั้งแต่เล่นละครด้วยกันอยู่แล้ว
เคยมีเรื่องถามบูมกันว่า บูมเป็นเกย์รึเปล่า
บูมก็บอกว่า 'ถ้าคิดกันไว้อยู่แล้ว แล้วจะมาถามบูมทำไม' แบบเหวี่ยงๆ
ทุกคนเงียบ เกมก็ด้วยความอยากรู้จริงๆ ก็เลยถามว่า+++เป็นเกย์หรอ
มันก็เหวี่ยงกลับมา 'แกคิดว่าเราเป็นไงในหัว ก็เป็นงั้นแหละ'
ก็ตอบมันกลับไปว่า '+++ไม่มีอะไรในหัวนี่'
พอรู้จักกัน มันก็เลยบอกว่า
+++นี่แปลกชะมัด กล้าถามเข้ามาได้ ถามแบบนี้นี่มัน+++ชัดๆ
แต่เมาทีไรก็เห็นโทรมาถามทุกที
"+++เหมือนตุ้ดตรงใหน เป็นซะเลยดีมั้ย"
ก็ไม่มีใครห้ามนะ+++ ~~~
ให้เม้าท์อีนี่ 3 ชาติก็ไม่หมด
แต่เรียนด้วยกันเยอะที่สุดในเทอมนี้ 4 ตัวแหน่ะที่เจอมัน
ปีนี้ ตาเกมก็ไปสวรรค์แล้ว
เกมว่าตาคงขึ้นไปจีบนางฟ้าเล่นรอยายไปบ่นพลางๆ
ก่อนจะไม่มีโอกาส ^^
เศร้าอยู่ช่วงนึง ตอนที่เพิ่งเผาใหม่ๆ
แกรักเรามาก เราเองก็รักแกเหมือนกัน
คิดถึง และอยากให้มีความสุขเสมอ
จริญญา
07 ธ.ค. 2011 เวลา 00:10 น.